091024 Dagboek van Werner Thiels: verslag Arolla-bergkamp 2009

BERGKAMP  AROLLA   2009 (ZWITSERLAND)
VERSLAG
Zaterdag 4 juli 2008. Vertrek naar Arolla.
7 uur ’s morgens. Op dat ogenblik staan 23 nog frisse berggeiten op de bus te wachten.
Traditiegetrouw: met al het materiaal in de koffer en op de bus, vertrekken we om 8 uur, propvol, richting de bergen. Via de klassieke route komen we zonder problemen rond 20.45 u aan in Arolla.
Dit jaar met onze nieuwe keukenploeg. Georges en Liliane wacht al de eerste vuurproef. Na een ganse dag in de bus hadden we graag wat ander eten dan onze boterhammen.
Ondanks het al late uur, laten we ons het eten toch smaken.
Rond 23.15 u wordt aan iedereen gevraagd om te gaan slapen. De volgende dagen zullen  we onze krachten nog genoeg nodig hebben.
Oh ja, onze verblijfplaats ? Dit is een traditioneel gebouw/chalet met 3 verdiepingen. Op elke verdieping liggen de jongeren naargelang leeftijd en sekse, op aparte kamers. Sanitair, badkamer en slaapkamers: deze zijn proper en net. Allez… toch de eerste dag. Na enkele dagen lijken bepaalde kamers meer een locatie waar een wervelstorm geweest is…
En… om salmonella te vermijden krijgt iedereen de raad om zijn boterhammen met eitjes weg te gooien na de lange en warme rit in de bus, in de rugzak.
Zondag 5 juli 2008. Tocht Cabane de la Tsa 2600 meter.
De eerste dag is nog vrij rustig. Opstaan rond 8u met de bedoeling rond 9.45u te vertrekken.
De zon is van de partij en dit maakt natuurlijk veel goed.
Dan de eerste bergop. Dit laat zich voelen ! Onze spieren, onze ademhaling… tiens, dat is toch niet zoals thuis hoor. Ook de eerste dag met een rugzak in de nek zijn we duidelijk nog niet gewoon.
Maar we geraken snel aan de berghut waar we in de blakende zon kunnen genieten van de vergezichten. Gezien dit onze eerste tocht is, en we toch willen genieten van de bergen, blijven we wat langer in deze hut en nuttigen we een drankje.
Het toilet is ook een beetje speciaal. Ze zeggen soms de wind van achter. Nee nee, hier is het de wind vanonder. Als we straks met de afdaling bezig zijn, zien we dat de toiletten over de afgrond hangen. Als de wind langs onder eventjes iets te stevig is dan kan het zijn dat alles
“terug naar omhoog” vliegt. Met een mogelijk gevolg : natte billen…
Ook al doen we deze tocht al lang, toch is er hier een primeur. We dalen niet langs dezelfde weg af. Neen, we gaan heel even iets hoger dan de hut om dan zo langs achter af te dalen. Deze afdaling is wel wat langer. Misschien moeilijker/gevaarlijker als het nat is. Maar nu is het “pikko-bello”. Rond 15u zijn we in ons heem. En ook hier traditiegetrouw : ondanks het feit dat we in het heem niets tekort komen, trekken er al velen naar het winkeltje. En nog “traditiegetrouwer” : de prijzen zijn hier zo hoog als de bergen… Het eten die avond ? Als hongerige wolven vallen we aan op de soep, friet met varkenslapje, sla, tomaten en een nagerecht. Lekker, lekker !
Georges en Liliane hebben zich niet laten beetnemen. Frieten à volonté. Volgens Georges zijn we inderdaad freters, ja zelfs op het randje af van varkens…
Maar wat wil je Georges ? Veronderstel dat we het niet zouden opeten, het zou geen reclame voor de keuken zijn, hé ! Ja, nu je het zegt : wij hebben ons opgeofferd !
s’ Avonds vallen er bakken, bakken regen uit de lucht. Als dat morgen maar goed komt…
Maandag 6 juli 2008. Cabane De Aiguilles Rouges (2844m) en Lac Bleu.
Om 6.30u worden we gewekt en zoals we reeds wisten moeten we om 6.45u aan de tafel zitten zodat we iets na 8 u kunnen vertrekken.
Was het door de dreigende hemel ? We gaan in ieder geval snel naar boven richting “de stallekes van Pra Gra”. Hier eten we al onze eerste bananen, worst of boterhammen op.
Dan nog steeds in wat wolken richting hut. Onderweg merken we al een eerste grote viervoeter (gems) op die ons staat te begapen zo van : “wat komen die mannen hier doen ?”
Enkelen gaan binnen in de hut om een warme kop soep te eten.
Maar binnengaan in een berghut betekent dat je per persoon al een taks moet betalen. Daarom blijft een deel buiten. Een geluk want de zon breekt stelselmatig door de wolken. En ja hoor, tijdens de afdaling naar Lac Bleu moeten de wolken opzij. Aan het Lac Bleu blijven we lekker lang (1,5u) rusten, liggen en eindelijk, eindelijk, na zoveel jaren, genieten van de zon in deze ongelooflijk prachtige omgeving. Jongens, moet er nog zand zijn ?
Na deze rustpauze gaan we over de gekende en pijnigende golfplaten naar ons heem.
Rond 18.45 u is het eten met soep, patat, erwten met worteltjes en worst.
Na het avondeten worden we ook allemaal naar buiten geroepen om onze klimuitrusting uit te testen en op maat te maken.
Die avond laat het “betere” weer zich al voelen : vele gasten zitten met blaren !
Dinsdag 7 juli 2008 Cabane de Vignettes, 3160m .
Opstaan om 7 u, vertrek om 8.30. Na de gebruikelijke was en plas, het smeren van de boterhammen, extra aangevuld vandaag met kaas, chocolade en spek met ei, vertrekken we in de zon richting Vignettes. De eerste tocht waarop we onze klimuitrusting en stijgijzers kunnen uittesten. Eerst is het nog wat kuieren tussen bomen, gras en wat rotsen maar dan is het een stevige klim richting gletsjer. Ons An had het er niet mee : de stijgijzers. Het idee van mogelijke doorpriemde benen en voeten deed ons An bibberen. Later tijdens het kamp zal blijken dat ons An zelfs de grootste voorstander wordt van dit “gevaarlijk tuig” aan de voeten.
In de hut, die enkele jaren terug volledig vernieuwd werd tot een “klein fabriek”, genieten we van een frisdrank. Juist boven de hut kruipen enkele jongeren nog wat hoger waar een prachtig zicht is : was dit onze tuin maar !!!
De terugtocht verloopt vlot. Met uiteindelijk toch een ietsje lichte neerslag zijn we in ons heem rond 17.30u. Met ’s avonds soep, kip, spirelli en abrikozen, eten we ons buikje weer goed rond.
Woensdag 8 juli 2009 : Rustdag
Om de voeten wat te laten rusten (we verwijzen naar de vele blaren en pijnlijke voeten) en ook om enkelen onder ons niet te laten “opbranden”, wordt er een rustdag voorzien.
Rustdag : de bedoeling is om richting Evolene te wandelen. Door de regen en de sneeuw (tot op 2.500 m) blazen we de tocht af en houden we de voormiddag “vrij”.
Na de middag heeft An weer een fantastische quiz in elkaar gestoken : medische vragen, fauna en flora, foto’s, droedels enz. kwamen er allemaal aan te pas.
De antwoorden zijn soms ook wel doodleuk.
Een voorbeeld ? Welk is de hoogste berg van de Pyreneën ? Antwoord : Lourdes !
Er werd heel wat gelachen en is er plezier à volonté !
Na deze quiz heeft onze kok lekkere pannenkoeken voorzien. En ’s avonds friet, sla, tomaat en biefstuk !
Donderdag 9 juli 2009 : Italië ! Via de Col Collon (3087) naar cabane de Prarayer.
Na de rustdag is het vandaag vroeg opstaan : 5.30u, vertrek om 7 u.
Een bomvolle rugzak : reservekleren, iets tegen de regen, koude en zon, piolet, helm, klimgordel, stijgijzers, koord, eten voor 2 dagen, voldoende drinken.  Ocharme de schouders.
De weg die we dienen te volgen is al goed gekend. Via het beeld van Maria, na wat losse steen via een “spleet” hebben we plotseling kijk op de praaachtige gletsjer die voor onze voeten ligt. Alhoewel, de volgende uren zal het zwaar worden : vooraleer we aan de voet van de gletsjer zijn, hebben we al heel wat afgestapt. Hier is het inkoorden en in cordee verder. De afstap van de gletsjer lag er dit jaar heel anders bij. Dan terug stijl naar boven in de sneeuw om alzo Italië te bereiken. Hier terug stijl bergaf, eerst in de sneeuw, later over rotsen en via de klettersteig naast het riviertje richting berghut. Deze berghut is al een moderne berghut, namelijk met stromend water en zelfs douches ! In de berghut van de kampkas : voor de meesten een lekkere grooote pint. Da smaakt hmmmm!
Het eten ??? jongens toch…
Eerst soep, dan spaghetti. De honger is zo groot dat er verschillenden 3 (grote) borden opeten! MAAR, we hebben er niet op gerekend dat er dan nog de hoofdschotel komt : patat met groeten. Om af te sluiten nog een nagerecht. Met de buik goed rond en dik om 22 u het bed in en … slapen.
Dit jaar is het verdeeld als volgt : de snurkers in de grootste kamer, de niet snurkers in de
kleine kamer !
Vrijdag 10 juli 2009 : Terug naar Arolla
Opstaan is voorzien om 6u. Met een slaperige kop dienen we ons zo snel mogelijk klaar te maken want we willen rond 7 uur aan het stappen zijn. De weg naar Arolla is namelijk… even lang dan gisteren. De boterhammen die we gisterenmorgen met veel zorg netjes hadden opgeborgen, (ondertussen hebben deze een rit van 11 uur achter de rug, dit in de blakende zon, in een rugzak)  worden nu met toch iets langere tanden opgegeten. Ja.. dat valt niet mee maar je weet wel dat je die krachten van de boterham de komende uren gaat nodig hebben.
Na een stevige kop Italiaanse koffie doen we de rit zoals gisteren maar nu in omgekeerde volgorde. Al snel komen we aan de klettersteig waar een steenbok ons goed in de gaten houdt!
Steil naar omhoog over de klettersteig richting Rifuge de Col Collon die we gisteren rechts hadden laten liggen. Hier wordt een iets langere pauze voorzien. Nadien gestaag verder tot op de top waar we ons inkoorden. Hier gaat het nu over de losse sneeuw tot aan de gletsjer. Onderweg even een probleem. Op een schuine helling gaat An (Driesen) even onderuit en worden we hier toch ook weer even gewezen op de gevaren van de bergen en… de alertheid van de andere klimmers. Het lijkt soms simpel maar toch duurt het even vooraleer An terug op de pad staat. Maar…helemaal goed is het niet. Door deze uitschuiver heeft An haar (sowieso gevoelige) knie serieus bezeerd. Nadat we de “gevarenzone” gepasseerd zijn, beslist de groep in 2 te splitsen. Een 5-tal stappers beslissen om samen met An heel rustig af te dalen. De eerste groep gaat er als een sneltrein vandoor zodat zij al vrij snel van de zelfgemaakte pizza van onze koks kunnen genieten. Gert is zo goed om met zijn mobilhome de 5 resterenden af te halen tot zover zijn wagen het kan halen. Op zich is dit al spannend. Op verschillende plaatsen moet Werner op zijn buik gaan liggen naast de wagen om te zien of de mobilhome bepaalde rotspunten wel kan passeren.
Allez, eind goed al goed, iedereen geraakt in het heem. ’s Avonds worden we overstelpt met frieten met stoofvlees !
Zaterdag 11 juli 2009 : Evolène
Na de zware 2-daagse mogen we slapen tot 8.30. Rond 10 u zijn we klaar om via de rustige wandelweg naast het riviertje bergaf richting Evolène te stappen. Opgepast, het is geen rustig wandelingetje. Het zijn heel wat kilometers die we bergaf stappen in de blakende zon !
In Evolène kunnen we genieten van enkele uitzonderlijke terrasjes met lekkere ijsjes, alsook van de prachtige architectuur waarin de huizen hier vroeger nog gebouwd werden.
De enkele winkeltjes worden natuurlijk ook “overvallen”. Later op de namiddag gaat het dan met de postbus terug naar Arolla. ’s Avonds laten we de soep, patat met bloemkool en kalkoenlapjes heerlijk smaken.
Zondag 12 juli 2009 : Koninginnentocht : tweepassentocht ! Pas de Chèvres (2855), Lac de Dix, Col de Riedmatten (2919)
Pff, opstaan om 5.45u, vertrek om 7u voor een zeer lange en zware tocht.
Met de zon op onze hoofden trekken we richting “ijzeren laddertjes”.
Dit blijft toch een speciaal moment van het kamp. Gewoon is het wel niet. Na een 2-tal uur bergop stappen bereiken we de wand die recht naar beneden gaat. In de verte zien we het stuwmeer liggen maar daarvoor moeten we eerst heel wat meters loodrecht afdalen over de ijzeren ladders. Enkelen gaan zonder verankeringstouw, de klimmers die voor de 1ste keer meegaan worden “verplicht” zich te laten verankeren. Juist achter de ladders gaat het eerst nog over heel wat los liggende rotsen naar beneden tot aan de gletsjer. De oversteek hiervan is ook niet zoals vroeger. Vroeger was dit bijna “een vlakte van ijs”. Vandaag moeten we regelmatig op de gletsjer heel wat meters dalen, om nadien terug te klimmen.
Als we de overkant van de gletsjer bereikt hebben, gaat het bergaf tot aan het meer waar we een lange rustpauze nemen. Dag in, dag uit, maand op maand, jaar op jaar dondert hier een enorme waterval in het meer. Na het aanschouwen van deze natuurpracht trekken we via een ijzeren hangbrug terug bergop. Deze bergop is niet gemakkelijk. Op heel wat plaatsen heeft de kracht van de natuur ons pad niet simpel gemaakt. Bovendien wordt het ook kouder en krijgen we zelfs wat lichte regen. Dit juist voor het moment dat we even een spurt moeten inzetten richting Col de Riedmatten. De PK’s worden hier voor volle 100% aangesproken. Op de top staat onze gids te wachten en krijgen we de nodige felicitaties. Héhé !
Van hier een afdaling richting heem. Gezien het de laatste zware wandeling is gaat het tempo vooraan als een ware TGV en denken we met z’n allen dat we nog “jong” zijn…
Onderweg passeren er verschillende marmotten onze weg. Enkele gasten denken dat deze op hun fluiten, maar neen hoor… ’t is om de andere marmotten te waarschuwen voor het naderende Herentalse gevaar …
In het heem wordt al gedeeltelijk gestart met het inpakken van de bagage. Het einde komt in zicht…
Maandag 13 juli 2009 : Onze laatste dag : wandeling tot het Belgisch café in La Gouille.
Onze laatste dag…
Gedeeltelijk via de omgekeerde weg van de golfplaten gaan we richting het Belgisch café.
Aldaar kunnen we genieten van een lekker Belgisch bier. Na een 10-tal dagen van zware inspanningen hebben we dit echt verdiend. Dromen we nu of is het echt, maar plotseling zien we zelfs ons An op een klein driewielerke rondrijden. Jaja  ’t is echt ! Iedereen plat van ’t lachen natuurlijk ! Iets na de middag gaat het richting ons heem waar we de valiezen verder inpakken en alles mogen/moeten opkuisen. Hier krijgen heel wat jongens opdrachten : de ene moet keren, de andere dweilen, douches kuisen enzovoorts.
Maar dan is het zover. Een bus komt ons ophalen in Arolla en we vertrekken richting België.
Vooraleer we het dal uit zijn, moet de bus wel even stoppen. Voor onze Cedric was de spaghetti die we rond 17u nog gegeven hebben, iets te zwaar. Met veel sier werd de plastieken zak in een vuilniscontainer gegooid. Nieuw : met de bus gaat het in het dal even naar de volgende stad, Sierre, waar de bussen bijeen komen. Ter plaatse zijn we getuige hoe het er bij andere groepen aan toe gaat : slechte begeleiding, kinderachtige taferelen enzovoorts.
Het duurt wel een tijdje (de chauffeurs moeten eten en rusten) maar dan gaat het plotseling snel. Tussen Frankrijk en Duitsland worden we geconfronteerd met een nog nooit gezien onweer, regen maar vooral ongelooflijke, knallende donderslagen. Onderweg tijdens een stop naast de autosnelweg stroomt het water gewoon door het plafond van de tankshop.
Dinsdag 14 juli 2008 : aankomst in Herentals
Het gaat allemaal zeer vlot en we bereiken al zeer vroeg Herentals. De droom is voorbij, hier begint terug de realiteit.
Slot :
1. Zoals elk jaar willen we de leiders, onze gidsen, hartelijk danken. De voorbereidingen, de verantwoordelijkheid, het maken van de tochten zelf : het moet allemaal gebeuren. We lopen er misschien soms te snel overheen maar jullie doen het wel. Dus : Guido, An, Gert : dankjewel ! Het was weer een prachtig kamp!
2. Voor onze nieuwe kookouders was het een loodzware opdracht. Na meer dan 30 jaar goede zorgen van Mil en Maria, was het dit jaar de beurt aan Georges en Liliane. Georges, ik hoor het u al zeggen : ge zij ne prater, maar toch, we menen het volgende. De taak als kookouder overnemen was niet simpel. Toch zijn jullie grandioos geslaagd in jullie opdracht. We hebben gesmuld. Zoals jullie zelf soms gezegd hebben : “Jullie zijn varkens, nie normaal jong…!” Maar ja, wat wil je, met jongen gasten die een ganse dag gestapt hebben en je schotelt hun lekker eten voor! Maar ook dat jullie de meeste wandelingen nog hebben meegedaan, is niet te onderschatten.Dank,dank,dank.
Onze groep. Dit jaar was de groep wat kleiner. Op vele vlakken was dit veel gemakkelijker. Maar ook de sfeer was reuze. Ook niet simpel : iedereen zit wel eens op zijn tandvlees te bijten. Niettegenstaande is de sfeer keitof, kei-easy !
3. Toekomstige deelnemers : deze reis blijft een unieke ervaring. Niet alleen leer je jezelf beter kennen of kom je jezelf eens tegen, het is en blijft een reuze kampervaring. Voor een beperkte prijs krijg je een full option-bergkamp. Op geen enkele manier kan je dit persoonlijk ondernemen. Ook de omgeving is geen klassieke Zwitserse of Oostenrijkse vakantie. Hier zit je wel degelijk op een “andere hoogte”, ver weg van de commerciële locaties van Zwitserland en Oostenrijk. Dus profiteer hiervan zo lang het nog gaat ! Een aanrader voor alle sportieve jongens en meisjes.
4. Ook dit jaar hebben we alles op film vastgelegd. Peter Bosmans heeft weer al het mogelijke gedaan om al het gefilmde materiaal (met muziek) weg te schrijven op een DVD. (Peter, onze dank voor je inzet!). Voor slechts 6 euro kan deze DVD + een aparte CD met alle foto’s, bekomen worden via de leiders, of via Werner Thiels, verzekeringsbank,  St Jobsstraat 5 te Herentals.
5. Tot slot ook een dankwoord aan de directie van “ons” college die heel deze reis mee mogelijk maakt. Maar natuurlijk ook aan de ouders die hun kinderen financieel hebben bijgestaan om deze unieke ervaring te kunnen meemaken.
Daarom : ma, pa, dankjewel !
Ben je ook geïnteresseerd in zulke uitzonderlijke vakantie, wees snel en contacteer Guido/Ann of Gert. De plaatsen zijn beperkt (zie ook op internet site http://www.cohe.be). Tot ziens, tot hoors, tot juli 2010 !
Meer info (o.a. ook Webcam) rond Arolla :
Werner Thiels
Oud-leerling
BERGKAMP  AROLLA   2009  (ZWITSERLAND)
VERSLAG
Zaterdag 4 juli 2009. Vertrek naar Arolla.
7 uur ’s morgens. Op dat ogenblik staan 23 nog frisse berggeiten op de bus te wachten.
Traditiegetrouw: met al het materiaal in de koffer en op de bus, vertrekken we om 8 uur, propvol, richting de bergen. Via de klassieke route komen we zonder problemen rond 20.45 u aan in Arolla.
Dit jaar met onze nieuwe keukenploeg. Georges en Liliane wacht al de eerste vuurproef. Na een ganse dag in de bus hadden we graag wat ander eten dan onze boterhammen.
Ondanks het al late uur, laten we ons het eten toch smaken.
Rond 23.15 u wordt aan iedereen gevraagd om te gaan slapen. De volgende dagen zullen  we onze krachten nog genoeg nodig hebben.
Oh ja, onze verblijfplaats ? Dit is een traditioneel gebouw/chalet met 3 verdiepingen. Op elke verdieping liggen de jongeren naargelang leeftijd en sekse, op aparte kamers. Sanitair, badkamer en slaapkamers: deze zijn proper en net. Allez… toch de eerste dag. Na enkele dagen lijken bepaalde kamers meer een locatie waar een wervelstorm geweest is…
En… om salmonella te vermijden krijgt iedereen de raad om zijn boterhammen met eitjes weg te gooien na de lange en warme rit in de bus, in de rugzak.
Zondag 5 juli 2009. Tocht Cabane de la Tsa 2600 meter.
De eerste dag is nog vrij rustig. Opstaan rond 8u met de bedoeling rond 9.45u te vertrekken.
De zon is van de partij en dit maakt natuurlijk veel goed.
Dan de eerste bergop. Dit laat zich voelen ! Onze spieren, onze ademhaling… tiens, dat is toch niet zoals thuis hoor. Ook de eerste dag met een rugzak in de nek zijn we duidelijk nog niet gewoon.
Maar we geraken snel aan de berghut waar we in de blakende zon kunnen genieten van de vergezichten. Gezien dit onze eerste tocht is, en we toch willen genieten van de bergen, blijven we wat langer in deze hut en nuttigen we een drankje.
Het toilet is ook een beetje speciaal. Ze zeggen soms de wind van achter. Nee nee, hier is het de wind vanonder. Als we straks met de afdaling bezig zijn, zien we dat de toiletten over de afgrond hangen. Als de wind langs onder eventjes iets te stevig is dan kan het zijn dat alles
“terug naar omhoog” vliegt. Met een mogelijk gevolg : natte billen…
Ook al doen we deze tocht al lang, toch is er hier een primeur. We dalen niet langs dezelfde weg af. Neen, we gaan heel even iets hoger dan de hut om dan zo langs achter af te dalen. Deze afdaling is wel wat langer. Misschien moeilijker/gevaarlijker als het nat is. Maar nu is het “pikko-bello”. Rond 15u zijn we in ons heem. En ook hier traditiegetrouw : ondanks het feit dat we in het heem niets tekort komen, trekken er al velen naar het winkeltje. En nog “traditiegetrouwer” : de prijzen zijn hier zo hoog als de bergen… Het eten die avond ? Als hongerige wolven vallen we aan op de soep, friet met varkenslapje, sla, tomaten en een nagerecht. Lekker, lekker !
Georges en Liliane hebben zich niet laten beetnemen. Frieten à volonté. Volgens Georges zijn we inderdaad freters, ja zelfs op het randje af van varkens…
Maar wat wil je Georges ? Veronderstel dat we het niet zouden opeten, het zou geen reclame voor de keuken zijn, hé ! Ja, nu je het zegt : wij hebben ons opgeofferd !
s’ Avonds vallen er bakken, bakken regen uit de lucht. Als dat morgen maar goed komt…
Maandag 6 juli 2009. Cabane De Aiguilles Rouges (2844m) en Lac Bleu.
Om 6.30u worden we gewekt en zoals we reeds wisten moeten we om 6.45u aan de tafel zitten zodat we iets na 8 u kunnen vertrekken.
Was het door de dreigende hemel ? We gaan in ieder geval snel naar boven richting “de stallekes van Pra Gra”. Hier eten we al onze eerste bananen, worst of boterhammen op.
Dan nog steeds in wat wolken richting hut. Onderweg merken we al een eerste grote viervoeter (gems) op die ons staat te begapen zo van : “wat komen die mannen hier doen ?”
Enkelen gaan binnen in de hut om een warme kop soep te eten.
Maar binnengaan in een berghut betekent dat je per persoon al een taks moet betalen. Daarom blijft een deel buiten. Een geluk want de zon breekt stelselmatig door de wolken. En ja hoor, tijdens de afdaling naar Lac Bleu moeten de wolken opzij. Aan het Lac Bleu blijven we lekker lang (1,5u) rusten, liggen en eindelijk, eindelijk, na zoveel jaren, genieten van de zon in deze ongelooflijk prachtige omgeving. Jongens, moet er nog zand zijn ?
Na deze rustpauze gaan we over de gekende en pijnigende golfplaten naar ons heem.
Rond 18.45 u is het eten met soep, patat, erwten met worteltjes en worst.
Na het avondeten worden we ook allemaal naar buiten geroepen om onze klimuitrusting uit te testen en op maat te maken.
Die avond laat het “betere” weer zich al voelen : vele gasten zitten met blaren !
Dinsdag 7 juli 2009 Cabane de Vignettes, 3160m .
Opstaan om 7 u, vertrek om 8.30. Na de gebruikelijke was en plas, het smeren van de boterhammen, extra aangevuld vandaag met kaas, chocolade en spek met ei, vertrekken we in de zon richting Vignettes. De eerste tocht waarop we onze klimuitrusting en stijgijzers kunnen uittesten. Eerst is het nog wat kuieren tussen bomen, gras en wat rotsen maar dan is het een stevige klim richting gletsjer. Ons An had het er niet mee : de stijgijzers. Het idee van mogelijke doorpriemde benen en voeten deed ons An bibberen. Later tijdens het kamp zal blijken dat ons An zelfs de grootste voorstander wordt van dit “gevaarlijk tuig” aan de voeten.
In de hut, die enkele jaren terug volledig vernieuwd werd tot een “klein fabriek”, genieten we van een frisdrank. Juist boven de hut kruipen enkele jongeren nog wat hoger waar een prachtig zicht is : was dit onze tuin maar !!!
De terugtocht verloopt vlot. Met uiteindelijk toch een ietsje lichte neerslag zijn we in ons heem rond 17.30u. Met ’s avonds soep, kip, spirelli en abrikozen, eten we ons buikje weer goed rond.
Woensdag 8 juli 2009 : Rustdag
Om de voeten wat te laten rusten (we verwijzen naar de vele blaren en pijnlijke voeten) en ook om enkelen onder ons niet te laten “opbranden”, wordt er een rustdag voorzien.
Rustdag : de bedoeling is om richting Evolene te wandelen. Door de regen en de sneeuw (tot op 2.500 m) blazen we de tocht af en houden we de voormiddag “vrij”.
Na de middag heeft An weer een fantastische quiz in elkaar gestoken : medische vragen, fauna en flora, foto’s, droedels enz. kwamen er allemaal aan te pas.
De antwoorden zijn soms ook wel doodleuk.
Een voorbeeld ? Welk is de hoogste berg van de Pyreneën ? Antwoord : Lourdes !
Er werd heel wat gelachen en is er plezier à volonté !
Na deze quiz heeft onze kok lekkere pannenkoeken voorzien. En ’s avonds friet, sla, tomaat en biefstuk !
Donderdag 9 juli 2009 : Italië ! Via de Col Collon (3087) naar cabane de Prarayer.
Na de rustdag is het vandaag vroeg opstaan : 5.30u, vertrek om 7 u.
Een bomvolle rugzak : reservekleren, iets tegen de regen, koude en zon, piolet, helm, klimgordel, stijgijzers, koord, eten voor 2 dagen, voldoende drinken.  Ocharme de schouders.
De weg die we dienen te volgen is al goed gekend. Via het beeld van Maria, na wat losse steen via een “spleet” hebben we plotseling kijk op de praaachtige gletsjer die voor onze voeten ligt. Alhoewel, de volgende uren zal het zwaar worden : vooraleer we aan de voet van de gletsjer zijn, hebben we al heel wat afgestapt. Hier is het inkoorden en in cordee verder. De afstap van de gletsjer lag er dit jaar heel anders bij. Dan terug stijl naar boven in de sneeuw om alzo Italië te bereiken. Hier terug stijl bergaf, eerst in de sneeuw, later over rotsen en via de klettersteig naast het riviertje richting berghut. Deze berghut is al een moderne berghut, namelijk met stromend water en zelfs douches ! In de berghut van de kampkas : voor de meesten een lekkere grooote pint. Dat smaakt… hmmmm!
Het eten ??? jongens toch…
Eerst soep, dan spaghetti. De honger is zo groot dat er verschillenden 3 (grote) borden opeten! MAAR, we hebben er niet op gerekend dat er dan nog de hoofdschotel komt : patat met groeten. Om af te sluiten nog een nagerecht. Met de buik goed rond en dik om 22 u het bed in en … slapen.
Dit jaar is het verdeeld als volgt : de snurkers in de grootste kamer, de niet snurkers in de
kleine kamer !
Vrijdag 10 juli 2009 : Terug naar Arolla
Opstaan is voorzien om 6u. Met een slaperige kop dienen we ons zo snel mogelijk klaar te maken want we willen rond 7 uur aan het stappen zijn. De weg naar Arolla is namelijk… even lang dan gisteren. De boterhammen die we gisterenmorgen met veel zorg netjes hadden opgeborgen, (ondertussen hebben deze een rit van 11 uur achter de rug, dit in de blakende zon, in een rugzak)  worden nu met toch iets langere tanden opgegeten. Ja.. dat valt niet mee maar je weet wel dat je die krachten van de boterham de komende uren gaat nodig hebben.
Na een stevige kop Italiaanse koffie doen we de rit zoals gisteren maar nu in omgekeerde volgorde. Al snel komen we aan de klettersteig waar een steenbok ons goed in de gaten houdt!
Steil naar omhoog over de klettersteig richting Rifuge de Col Collon die we gisteren rechts hadden laten liggen. Hier wordt een iets langere pauze voorzien. Nadien gestaag verder tot op de top waar we ons inkoorden. Hier gaat het nu over de losse sneeuw tot aan de gletsjer. Onderweg even een probleem. Op een schuine helling gaat An (Driesen) even onderuit en worden we hier toch ook weer even gewezen op de gevaren van de bergen en… de alertheid van de andere klimmers. Het lijkt soms simpel maar toch duurt het even vooraleer An terug op de pad staat. Maar…helemaal goed is het niet. Door deze uitschuiver heeft An haar (sowieso gevoelige) knie serieus bezeerd. Nadat we de “gevarenzone” gepasseerd zijn, beslist de groep in 2 te splitsen. Een 5-tal stappers beslissen om samen met An heel rustig af te dalen. De eerste groep gaat er als een sneltrein vandoor zodat zij al vrij snel van de zelfgemaakte pizza van onze koks kunnen genieten. Gert is zo goed om met zijn mobilhome de 5 resterenden af te halen tot zover zijn wagen het kan halen. Op zich is dit al spannend. Op verschillende plaatsen moet Werner op zijn buik gaan liggen naast de wagen om te zien of de mobilhome bepaalde rotspunten wel kan passeren.
Allez, eind goed al goed, iedereen geraakt in het heem. ’s Avonds worden we overstelpt met frieten met stoofvlees !
Zaterdag 11 juli 2009 : Evolène
Na de zware 2-daagse mogen we slapen tot 8.30. Rond 10 u zijn we klaar om via de rustige wandelweg naast het riviertje bergaf richting Evolène te stappen. Opgepast, het is geen rustig wandelingetje. Het zijn heel wat kilometers die we bergaf stappen in de blakende zon !
In Evolène kunnen we genieten van enkele uitzonderlijke terrasjes met lekkere ijsjes, alsook van de prachtige architectuur waarin de huizen hier vroeger nog gebouwd werden.
De enkele winkeltjes worden natuurlijk ook “overvallen”. Later op de namiddag gaat het dan met de postbus terug naar Arolla. ’s Avonds laten we de soep, patat met bloemkool en kalkoenlapjes heerlijk smaken.
Zondag 12 juli 2009 : Koninginnentocht : tweepassentocht ! Pas de Chèvres (2855), Lac de Dix, Col de Riedmatten (2919)
Pff, opstaan om 5.45u, vertrek om 7u voor een zeer lange en zware tocht.
Met de zon op onze hoofden trekken we richting “ijzeren laddertjes”.
Dit blijft toch een speciaal moment van het kamp. Gewoon is het wel niet. Na een 2-tal uur bergop stappen bereiken we de wand die recht naar beneden gaat. In de verte zien we het stuwmeer liggen maar daarvoor moeten we eerst heel wat meters loodrecht afdalen over de ijzeren ladders. Enkelen gaan zonder verankeringstouw, de klimmers die voor de 1ste keer meegaan worden “verplicht” zich te laten verankeren. Juist achter de ladders gaat het eerst nog over heel wat los liggende rotsen naar beneden tot aan de gletsjer. De oversteek hiervan is ook niet zoals vroeger. Vroeger was dit bijna “een vlakte van ijs”. Vandaag moeten we regelmatig op de gletsjer heel wat meters dalen, om nadien terug te klimmen.
Als we de overkant van de gletsjer bereikt hebben, gaat het bergaf tot aan het meer waar we een lange rustpauze nemen. Dag in, dag uit, maand op maand, jaar op jaar dondert hier een enorme waterval in het meer. Na het aanschouwen van deze natuurpracht trekken we via een ijzeren hangbrug terug bergop. Deze bergop is niet gemakkelijk. Op heel wat plaatsen heeft de kracht van de natuur ons pad niet simpel gemaakt. Bovendien wordt het ook kouder en krijgen we zelfs wat lichte regen. Dit juist voor het moment dat we even een spurt moeten inzetten richting Col de Riedmatten. De PK’s worden hier voor volle 100% aangesproken. Op de top staat onze gids te wachten en krijgen we de nodige felicitaties. Héhé !
Van hier een afdaling richting heem. Gezien het de laatste zware wandeling is gaat het tempo vooraan als een ware TGV en denken we met z’n allen dat we nog “jong” zijn…
Onderweg passeren er verschillende marmotten onze weg. Enkele gasten denken dat deze op hun fluiten, maar neen hoor… ’t is om de andere marmotten te waarschuwen voor het naderende Herentalse gevaar …
In het heem wordt al gedeeltelijk gestart met het inpakken van de bagage. Het einde komt in zicht…
Maandag 13 juli 2009 : Onze laatste dag : wandeling tot het Belgisch café in La Gouille.
Onze laatste dag…
Gedeeltelijk via de omgekeerde weg van de golfplaten gaan we richting het Belgisch café.
Aldaar kunnen we genieten van een lekker Belgisch bier. Na een 10-tal dagen van zware inspanningen hebben we dit echt verdiend. Dromen we nu of is het echt, maar plotseling zien we zelfs ons An op een klein driewielerke rondrijden. Jaja  ’t is echt ! Iedereen plat van ’t lachen natuurlijk ! Iets na de middag gaat het richting ons heem waar we de valiezen verder inpakken en alles mogen/moeten opkuisen. Hier krijgen heel wat jongens opdrachten : de ene moet keren, de andere dweilen, douches kuisen enzovoorts.
Maar dan is het zover. Een bus komt ons ophalen in Arolla en we vertrekken richting België.
Vooraleer we het dal uit zijn, moet de bus wel even stoppen. Voor onze Cedric was de spaghetti die we rond 17u nog gegeven hebben, iets te zwaar. Met veel sier werd de plastieken zak in een vuilniscontainer gegooid. Nieuw : met de bus gaat het in het dal even naar de volgende stad, Sierre, waar de bussen bijeen komen. Ter plaatse zijn we getuige hoe het er bij andere groepen aan toe gaat : slechte begeleiding, kinderachtige taferelen enzovoorts.
Het duurt wel een tijdje (de chauffeurs moeten eten en rusten) maar dan gaat het plotseling snel. Tussen Frankrijk en Duitsland worden we geconfronteerd met een nog nooit gezien onweer, regen maar vooral ongelooflijke, knallende donderslagen. Onderweg tijdens een stop naast de autosnelweg stroomt het water gewoon door het plafond van de tankshop.
Dinsdag 14 juli 2008 : aankomst in Herentals
Het gaat allemaal zeer vlot en we bereiken al zeer vroeg Herentals. De droom is voorbij, hier begint terug de realiteit.
Slot :
1. Zoals elk jaar willen we de leiders, onze gidsen, hartelijk danken. De voorbereidingen, de verantwoordelijkheid, het maken van de tochten zelf : het moet allemaal gebeuren. We lopen er misschien soms te snel overheen maar jullie doen het wel. Dus : Guido, An, Gert : dankjewel ! Het was weer een prachtig kamp!
2. Voor onze nieuwe kookouders was het een loodzware opdracht. Na meer dan 30 jaar goede zorgen van Mil en Maria, was het dit jaar de beurt aan Georges en Liliane. Georges, ik hoor het u al zeggen : ge zij ne prater, maar toch, we menen het volgende. De taak als kookouder overnemen was niet simpel. Toch zijn jullie grandioos geslaagd in jullie opdracht. We hebben gesmuld. Zoals jullie zelf soms gezegd hebben : “Jullie zijn varkens, nie normaal jong…!” Maar ja, wat wil je, met jonge gasten die een ganse dag gestapt hebben en je schotelt hun lekker eten voor! Maar ook dat jullie de meeste wandelingen nog hebben meegedaan, is niet te onderschatten.Dank,dank,dank.
Onze groep. Dit jaar was de groep wat kleiner. Op vele vlakken was dit veel gemakkelijker. Maar ook de sfeer was reuze. Ook niet simpel : iedereen zit wel eens op zijn tandvlees te bijten. Niettegenstaande is de sfeer keitof, kei-easy !
3. Toekomstige deelnemers : deze reis blijft een unieke ervaring. Niet alleen leer je jezelf beter kennen of kom je jezelf eens tegen, het is en blijft een reuze kampervaring. Voor een beperkte prijs krijg je een full option-bergkamp. Op geen enkele manier kan je dit persoonlijk ondernemen. Ook de omgeving is geen klassieke Zwitserse of Oostenrijkse vakantie. Hier zit je wel degelijk op een “andere hoogte”, ver weg van de commerciële locaties van Zwitserland en Oostenrijk. Dus profiteer hiervan zo lang het nog gaat ! Een aanrader voor alle sportieve jongens en meisjes.
4. Ook dit jaar hebben we alles op film vastgelegd. Peter Bosmans heeft weer al het mogelijke gedaan om al het gefilmde materiaal (met muziek) weg te schrijven op een DVD. (Peter, onze dank voor je inzet!). Voor slechts 6 euro kan deze DVD + een aparte CD met alle foto’s, bekomen worden via de leiders, of via Werner Thiels, verzekeringsbank,  St Jobsstraat 5 te Herentals.
5. Tot slot ook een dankwoord aan de directie van “ons” college die heel deze reis mee mogelijk maakt. Maar natuurlijk ook aan de ouders die hun kinderen financieel hebben bijgestaan om deze unieke ervaring te kunnen meemaken.
Daarom : ma, pa, dankjewel !
Ben je ook geïnteresseerd in zulke uitzonderlijke vakantie, wees snel en contacteer Guido/Ann of Gert. De plaatsen zijn beperkt (zie ook op internet site http://www.cohe.be). Tot ziens, tot hoors, tot juli 2010 !
Meer info (o.a. ook Webcam) rond Arolla :
Werner Thiels
Oud-leerling
Advertenties