110113 – Bergkamp Arolla – verslag Werner Thiels

BERGKAMP  AROLLA   2010 (ZWITSERLAND)
VERSLAG
“Wij poghen om het hoge, onvergetelijk en fantastisch kamp”

Zaterdag 3 juli 2010. Vertrek naar Arolla.
Iets na 6 uur ’s morgens. Op dit ogenblik worden we verwacht aan “ons” college in Herentals. Na de warmste dag van het jaar, na een veel te warme nacht. Met 30 personen is de groep dit jaar weer meer dan volledig.
De groep wordt gesplitst in 2 bussen. Iets voor 8 uur zijn we weg. Onderweg is het zeer warm en zwoel. Gelukkig bestaat er vandaag de dag iets als airco zodat het goed draagbaar blijft. Alleen… als je tijdens de rustpauze even uitstapt, is het net of je een klap op je hoofd krijgt ! De buschauffeurs volgen ook elk een eigen route zodat in Sion de ene groep bijna 3 kwartier moet wachten op de andere groep. Ondertussen is het wat beginnen te regenen. Tegen 21 uur bereiken we AROLLA !
George en Liliane, onze keukenprins en -prinses, doen al onmiddellijk het nodige en zorgen voor ravioli met brood zodat we nog iets kunnen eten.
Rond 23.15 u wordt aan iedereen gevraagd om te gaan slapen. De volgende dagen zullen we onze krachten nog genoeg nodig hebben.
In ons heem hebben ze dit jaar wat kosten gedaan. De refter werd wat opgefrist en er werd ook een zeer grote boiler geplaatst. Zo is ons jaarlijks terugkerend probleem om op korte tijd genoeg warm water te hebben, grotendeels opgelost. Traditioneel zijn al de kamers proper en net. Allez… toch de eerste dag. Na enkele dagen lijkt het erop dat er in bepaalde kamers een storm heeft geraasd…

Zondag 4 juli 2010. Tocht Cabane de la Tsa 2600 meter.
We mogen uitslapen want we worden pas rond 8.20u gewekt met de mededeling : de zon schijnt, opstaaaaaaan !
Rond 10 uur zijn we met z’n allen gepakt en gezakt en vertrekken we.
We doen het rustig aan. Onze ademhaling slaat al direct op hol. Het is hier niet zoals thuis, dat is duidelijk. Zware bergschoenen, en de (voorlopig nog zeer lichte) rugzak laten zich ook voelen.
Maar, na een kleine pauze halverwege, geraken we vrij snel aan de hut en kunnen we genieten van onze eerste vergezichten. De pistes van de tochten die we de volgende dagen zullen doen, zien we van hieruit al liggen.
We zeggen het elk jaar, het toilet is ook een beetje speciaal. Is het door de hoogte of hebben sommige een afwijking? We spreken ons hier niet verder over uit maar er worden hierrond direct enkele gekke bemerkingen gemaakt…
Velen nemen rustig plaats op het helikopter platvorm, anderen nemen plaats op het “terras” en nuttigen een drankje. We profiteren enige tijd van het goede weer. Uiteindelijk starten we terug met de afdaling via dezelfde weg en bereiken we in de vroege namiddag terug ons heem.
Velen profiteren ervan om kennis te maken met het winkelcentrum van Arolla. De winkels zijn klein en beperkt, de prijzen torenhoog !
s’Avonds eten we soep, sla, tomaat, aardappelen en biefstuk, en als nagerecht een nectarine.
Om 19.30u wordt iedereen buiten verwacht en worden de koorden, de klimgordel, de stijgijzers en piolets nog eens uitgetest en wordt het gebruik nogmaals uitgelegd en wordt er nogmaals op gedrukt dat veiligheid op nummer 1 staat.
De avond wordt opgevuld door te ping-pongen, gezellig te kletsen, spelletjes te spelen enzovoorts.
Rond 22.30u gaat iedereen slapen want morgen is het vroeg dag !

Maandag 5 juli 2010. Cabane Des Aiguilles Rouges (2844m) en Lac Bleu.
Om 6.30u worden we gewekt en zoals we reeds wisten moeten we om 6.45u aan  tafel zitten zodat we iets na 8 u kunnen vertrekken.
Het weer zit lekker mee: de zon laat zich zien (wel wat wolken) vergezeld van een zachte wind. Snel gaat het tot “Pra Gra” waar we onze eerste langere pauze nemen. Eindelijk, na zoveel jaren, kunnen we deze keer gewoon buiten zitten en niet in de “stallekes”. Na een stevige hap, trekken we verder. Maar bij het vertrek kwam één van onze leiders (GDB) de laatste wandelaars al terug tegen met de vraag of wij geen pet/klak hadden zien liggen. Welke kleur ? Een witte was het antwoord.
Is het door de hoogte of komt het door de inspanning want : hij heeft zijn pet gewoon op…
Via zeer mooie kronkelende paadjes gaan we tot aan de cabane. Onderweg zien we een gems die zich weinig van ons aantrekt. Zoals de voorbije jaren ligt de cabane weer in de nevel/mist en waait er (tijdelijk) een koude wind. In de cabane kunnen we met z’n allen genieten van een heerlijke bouillon soep die ons lichaam vocht en het nodige zout geeft. Rond 12.20 u starten we met een langere afdaling tot aan Lac Bleu. De voetjes zien hier af hoor ! Voor 14u kunnen we zonnen rond het Lac Bleu. Zalig !
Na de rust gaan we via de “golfplaten” terug naar ons heem.
In het heem gaan we eerst douchen om rond 18.30u te eten : lekkere soep, puree met wortelen en erwtjes, worst en als nagerecht flan.
Rond 20.30u nog een laatste briefing want er wacht ons een zware tweedaagse !

Dinsdag 6 juli 2010 : onze eerste tweedaagse :  Cabane de Prafleuri.
We moeten s’morgens nog even wachten op de bakker omdat we voor 7 maaltijden eten moeten meenemen. Opstaan om 7 u, vertrek om 8.30. Na de gebruikelijke was en plas, het smeren van de boterhammen, vertrekken we richting Pas de Chèvres. In het begin zitten we nog tussen de bomen maar eens boven de boomgrens is het puffen tot aan Pas de Chèvres, berucht voor de ijzeren laddertjes. Het kost heel wat tijd vooraleer iedereen onderaan de laddertjes staat. Het is dan ook elk jaar terug een ware belevenis. En… de laddertjes worden langer. Door het enorm wegsmelten van de gletsjer is het noodzakelijk om ze regelmatig te verlengen. Deze “zijkanten” van de gletsjer zakken elk jaar verder weg. Dit maakt deze tocht elk jaar moeilijker en moeilijker.
De weg loopt verder richting “Lac des Dix” waar we een langere rustpauze houden. Voor de eerste maal in de geschiedenis van het College, dalen we af tot aan het “Lac” en nemen we de wandelweg naast dit kunstmatig meer. Dit meer verzamelt zo veel mogelijk water uit de streek en dit water wordt via enorme pompen richting het meer gestuurd. Dit resulteert in een enorme “waterspuw”. Naarmate we verder naast het meer trekken zien we in de verte de stuwdam. Na het nemen van enkele tunnels door de rotsen staan we vrij snel op dit enorme bouwwerk. Dit is één van de hoogst gelegen stuwdammen in Europa. Onder de indruk van dit betonnen spektakel moeten we verder want het wordt al laat en… velen zijn al moe. We moeten nog een stevige klim doen om aan onze Cabane te geraken. Eindelijk… eindelijk… we zijn er, doodop.
Door het zeer warme weer worden we buiten aan de cabane, nog getrakteerd met een drankje op kosten van de kampkas. De hut zelf is een mooie (privé) cabane waar onze slaapplaatsen direct toebedeeld worden.
O ja… douchen kan ook maar… dit kost 5 chf (150 bf of bijna 4 euro).
Ter info : een plastieke fles water van 1,5 liter ? 8 chf  (240 bf of 6 euro !)
Het eten is een lekkernij. Gezien de zware dag gaat iedereen vroeg slapen. Het was een ongelooflijke dag : een “knoer”tocht ! Moe maar voldaan !

Woensdag 7 juli 2010 Tweedaagse : terug naar ons heem via Cabane des Dix en  Col de Riedmatten
Rond 7 uur staan we op, eten snel een hap en trekken onmiddellijk bergop naar Col des Roux. Hier worden we al getrakteerd op ongelooflijke vergezichten. Megabangelijk! Van hieruit naar beneden richting Lac de Dix waar we aan de reuzewaterval een langere rustpauze inlassen.
Dan direct een steile klim naar Cabane de Dix. Hier zijn we de voorbije 20 jaar niet meer geweest. Maar tijdens de klim krijgen we al een prachtig zicht op de Matterhorn.
Ook aan Cabane des Dix hebben we enorme mooie vergezichten. Ook deze berghut staat vermeld in de “wereldboeken der berghutten”. Deze berghut is ook gelegen op de “haute route” tussen Chamonix en Zermatt. Diegenen die hier passeren zijn meestal “geen gewoon mannen”.
Maar de tijd staat niet stil, we moeten verder en dalen af aan de Cabane richting gletsjer, steken deze over en halen alle PK’s uit de benen voor de beklimming van Col de Riedmatten.
Van hieruit bergaf richting ons heem. Whaw ! Jongens toch, wat een tweedaagse was dit !
Donderdag 8 juli 2010 Rustdag.
De rustdag kon niet beter voorzien zijn. De zeer zware tweedaagse heeft bij velen uitermate veel energie gevraagd en velen zijn dan ook uitgeteld. Er kan gegeten worden tussen 9 en 10 uur.
Deze dag wordt door de meesten onder ons gebruikt om te zonnen, te lezen, spelletjes te spelen, iets te gaan kopen, iets te drinken enzovoorts.
’s Middags krijgen we nog lekkere pannenkoeken voorgeschoteld !
Ann zorgt ’s avonds nog voor een quizavond. Ongelooflijk hoe ze deze weer in elkaar gestoken heeft. Het was kei-gezellig, kei-leuk, hard gelachen ! De winnaars kregen zo’n leuke prijzen dat het een “rumoerige” avond werd !

Vrijdag 9 juli 2010 : Tweede tweedaagse : Cabane Bertol en verder naar Tête Blanche
Amper bekomen van de eerste tweedaagse, is het vandaag weer zover.
Iets na 8 uur worden we gewekt en moeten we ons klaar maken voor onze tweede tweedaagse.
In de eetruimte staat heel wat klaar : extra worst, Zwanworst, diverse soorten fruit enzovoorts. We zullen het nodig hebben want al het materiaal dat we hebben, moet mee : piolet, koorden, stijgijzers, helm, klimgordel, iets tegen de koude, tegen de regen, tegen de zon, drinken, persoonlijke verzorging, reservekledij en dergelijke meer. Als lood, zo zwaar wegen de rugzakken. Onder de stralende zon gaat het bergop tot aan het bruggetje. Zweten man! Hier al een eerste korte stop waar we ons eerste “krachtvoer” nuttigen. Van hieruit gaat het naar ons ‘Lievrouwken’ waar een langere stop voorzien wordt. Onmiddellijk terug sterk bergop richting Plan de Bertol. (George en Liliane zijn ook tot hier meegegaan en zullen terug afdalen naar ons heem). Hier zien we weer hard af: in de brandende zon met een rugzak zo zwaar als lood, zwaar bergop… niet te doen. Direct weer verder over de stenen bergop. We zien de hut al wel liggen maar we moeten nog 400 meter klimmen. We doen onze klimgordel aan, onze helm op, de stijgijzers aan en gaan dan in 4 cordees (van telkens 6 personen) verder. Rond 16.30u bereiken we ons doel. Maar… aan de Cabane is de “ingang” volledig veranderd. We moeten eerst over een schuine helling ijs/sneeuw om dan via een ladder, over een deel rotsen beveiligd met ijzeren kettingen aan een tweede lange ladder te geraken. Op deze hoogte (3311m) moeten we heel wat keren naar adem snakken. Dan terug met enkele ijzeren kettingen naar de laatste trappen. Zo bereiken we eindelijk de Cabane. Beloning : een ongelooflijk uitzicht op de Matterhorn, de Tête Blanche, de Dent D’Herens, de Dent Blanche.
Dit is het, hiervoor zijn we gekomen.
Onmiddellijk worden onze slaapplaatsen  toegewezen. Op 1 kamer 10 man, de tweede kamer 16 man en Gert “offerde” zich op om op de derde kamer te gaan slapen. Cabane Bertol, een prachtige hut uitgezonderd het sanitair. Stromend water is hier niet voor de bezoekers… ook niet op de toiletten. Gezien het al een hele tijd warm weer is, kom je de ammoniakgeur vele meters voor het toilet al tegen. Bah… niet te doen. (bij vertrek deelt de cabanier ons mee dat het toilet volgend jaar zal aangepast zijn). Maar ja, verstand even op nul zetten voor een “blitzbezoek”op het “kleinste kamertje”.
In de hut wordt ons een maaltijd aangeboden. Deze (vrij dure) kost zit allemaal begrepen in de betaalde prijs van de reis.
Er wordt nog wat gekaart en genoten van de uitzonderlijke uitzichten. Eigenlijk nog nooit meegemaakt: we hebben op 3311m hoogte ’s avonds buiten zitten kaarten, dit met een ondergaande zon.
De meesten gaan toch vroeg slapen want er wacht ons morgen nog een zware dag. En slapen op deze hoogte, met meer dan 20 man op 1 kamer, met beperkte slaapruimte per persoon, is echt niet eenvoudig.
Oh ja, er zijn dit jaar ook nog 5 oud-leerlingen meegegaan die ook in de hut blijven slapen. Onze Magnus heeft het ’s nachts zo warm op zijn kamer dat hij buiten op het terras van de hut onder de blote hemel in een ligstoel is gaan slapen. Jongens toch… is dit van de hoogte ? 

Zaterdag 10 juli 2010 : Tête Blanche
We worden rond 4 uur ( jaja !) gewekt en moeten ons zo spoedig mogelijk klaarmaken. Je zou er bij moeten zijn : een kluwen van mensen op een zeer kleine slaapruimte, zonder licht (!) waarop iedereen zich wil omkleden, het bed wil opdekken en in de rugzak eten wil zoeken. Een warboel van jewelste, en dit met een slaapkop ! Dan eten : iedereen zit moeite te doen om de boterhammen gemaald te krijgen. Een kwestie van: het moet want ik heb de volgende uren deze krachtvoeding echt wel nodig.
Dan begint de tocht: de bergschoenen aandoen, de getten, onze rugzak, een piolet, stijgijzers, handschoenen en kleren tegen de kou. Het afdalen van deze hut tot op de gletsjer is al geen lachertje. Bovendien wil iedereen rond hetzelfde moment de hut verlaten. Het heeft meer dan een uur geduurd vooraleer ieder in cordée klaar was om te vertrekken.
Rustig vertrekken we, in het ochtendgloren. De gletsjer ligt er dit jaar weer totaal anders bij: op een bepaald moment ligt de gletsjer een 30 à 40 meter lager en zijn we er weer getuige van hoe de gletsjers enorm afsmelten.
We gaan gestaag verder en draaien op een bepaald moment naar links. Van hieruit is het continu bergop. De hoogte laat zich voelen. Maar we zijn vechters ! Stap voor stap trekken we richting top. Ondertussen hebben we de zon zien opkomen in de bergen wat ons beelden bezorgd heeft die we nooit meer zullen vergeten. De wind is ondertussen al wel wat aangewakkerd en het voelt koud aan. Rond 8.45u bereiken we de top. Naast de Matterhorn, naast de Dent D’Herens, vlakbij de Dent Blanche. Het uitzicht is prachtig maar toch hangt er nevel in de lucht. Zo zien we de Mont Blanc wel liggen maar  het zicht is toch niet optimaal.
Hier zitten we dan, high society! Hier passeren alle grote bergbeklimmers der Aarde dit gebied. En wij, dankzij Cohe, kunnen de sfeer, het gevoel toch maar lekker opsnuiven.
Hier bestaan geen toeristen, geen skiërs. Neen dit is “real”, alleen voor de “echte”.
We genieten dan ook met volle teugen van dit moment en er worden massa’s foto’s genomen.
Na 3 kwartier trekken we terug richting Cabane Bertol. De afdaling gaat natuurlijk vlotter en rond 11 u bereiken we de Cabane Bertol. Diegenen die het willen kunnen nog heel even terug naar de Cabane klimmen voor een drankje of een bezoek aan het … toilet.
Dan gaat het snel: onderweg nog enkele korte pauzes, zodat we voor 16 uur terug aan het heem zijn. Daar worden we getrakteerd op zelfgemaakte pizza’s. Ja, na zulke overwinningstocht, vermoeid maar dolblij laten we het ons smaken.
Het avondeten bestaat uit soep, bloemkool en cordon bleu.
Ondanks deze zeer zware tweedaagse, blijven velen toch nog redelijk lang op, napratend over de recente belevenissen.

Zondag 11 juli 2010 : Tocht naar Evolène
De tweedaagse tocht heeft heel wat reserves aangesproken. Niet alleen bij onze jeugdige klimmers… ook bij de andere (al wat “rijpere”) klimmers. De zware tocht die eerst voorzien was naar Col de Saté wordt afgelast. Ook de moordende zon op deze helling speelt mee in deze beslissing.
We kiezen ervoor om 14 km bergafwaarts te gaan naar Evolène. Onderweg tussen de bomen en de mooie bloemen nemen we een korte rustpauze om onze boterhammen op te eten.
In Les Haudères krijgen we toelichting van onze architect Guido: vele woningen werden hier vroeger gebouwd op betonnen steunpijlers met bovenop een grote ronde steen om bv muizen tegen te houden.
We genieten in het dorpje Evolène van een ijsje of een drank.
De terugweg naar Arolla gebeurt per bus. Deze (vrij kostelijke) tickets worden weer door de kampkas betaald.
s’Avonds eten we soep, rijst met curry of appelspijs, kip en een nagerecht.
Gezien het vanavond de finale van de wereldbeker is zit de eetzaal vol om dit voetbalfestijn te volgen. Tijdens de pauze moet iedereen al zijn gerief binnen leveren (klimgordel en co).

Maandag 12 juli 2010 : Onze laatste dag : wandeling tot het Belgisch café in La Gouille.


Onze laatste dag…
Gedeeltelijk via de omgekeerde weg van de golfplaten gaan we richting het Belgisch café.
Aldaar kunnen we genieten van een lekker Belgisch bier. Na een 10-tal dagen zware inspanningen gedaan te hebben hebben we dit echt wel verdiend. Iets na de middag gaat het richting ons heem waar we de valiezen verder inpakken en alles mogen/moeten opkuisen. Hier krijgen heel wat jongens opdrachten: de ene moet keren, de andere dweilen, de  douches kuisen enzovoorts.
Maar dan is het zover. Een bus komt ons ophalen in Arolla en we vertrekken  richting België.
De verzamelplaats is weer op de vlieghaven van Sion. Spijtig genoeg wordt ook nu weer de groep gesplitst zoals bij het vertrek. De eerste bus is er al vrij snel. De tweede bus zal met een klein uur vertraging arriveren. Traditiegetrouw gaat het dan allemaal zeer snel en razen we richting België.

Dinsdag 13 juli 2010 : aankomst in Herentals
Het gaat allemaal zeer vlot en de eerste bus komt al zeer vroeg in Herentals aan. De tweede bus zal met 1,5 uur vertraging aankomen. En ja… het zit erop !
Slot :
1.    Het blijft elk jaar toch wel een serieuze opgave: de voorbereidingen, de verantwoordelijkheid, het maken van de tochten zelf : het moet allemaal gebeuren. We lopen er misschien soms te snel overheen maar jullie doen het wel. Dus: Guido, An, Gert: dankjewel ! Het was weer een prachtig kamp!
2.    Onze kookouders Georges en Liliane. Zij hebben alles in het werk gesteld om ons elke dag weer lekker eten voor te schotelen. Het lukt ze (voor toch wel een grote groep) kwalitatief werk af te leveren. Dat jonge gasten na de zware tochten “eten als een paard” is niet te verwonderen. Er was altijd meer dan genoeg, het was “dagdagelijkse” kost maar zeer lekker klaargemaakt. Dus, George en Liliane, 1000x dank !
3.    Toekomstige deelnemers : deze reis blijft een unieke ervaring. Niet alleen leer je jezelf beter kennen of kom jejezelf eens tegen, het is en blijft een reuze ervaring. Voor een beperkte prijs (<500 euro) krijg je een full option bergkamp. Op geen enkele manier kan je dit persoonlijk ondernemen. (ondergetekende heeft enkele jaren terug dit via een “officiële organisatie” gedaan en was hierdoor 2.500 euro lichter. De organisatie was dan (ondanks hun imago), nog een pak minder ook…) Ook de omgeving is geen klassieke Zwitserse of Oostenrijkse vakantie. Hier zit je wel degelijk op een “andere hoogte”, ver weg van de commerciële locaties van Zwitserland en Oostenrijk. Dank zij Cohe geraken we op plaatsen waar alleen “wereldbergbeklimmers” passeren. Dit kamp is daarom ook een “speciaal” kamp. Dus profiteer hiervan zo lang het nog gaat ! Een aanrader voor alle sportieve jongens en meisjes.
4.    Ook dit jaar hebben we alles op film vastgelegd. Peter Bosmans heeft weer al het mogelijke gedaan om al het gefilmde materiaal (met muziek) weg te schrijven op een DVD. (Peter, onze dank voor uw inzet!). Voor slechts 6 euro kan deze DVD + een aparte CD met alle foto’s, bekomen worden via de leiders, of via Werner Thiels, Verzekeringsbank,  St Jobsstraat 5 te Herentals.
5.    Tot slot ook een dankwoord aan de directie van “ons” college die heel deze reis mee mogelijk maakt. Maar natuurlijk ook aan de ouders die hun kinderen financieel hebben bijgestaan om deze unieke ervaring te kunnen meemaken.
Daarom : ma, pa, dankjewel !

Ben je ook geïnteresseerd in zulke uitzonderlijke vakantie, wees snel en contacteer Guido/An of Gert. De plaatsen zijn beperkt (zie ook op internet site http://www.cohe.be). Tot ziens, tot hoors, tot juli 2011 !
Meer info (o.a. ook Webcam) rond Arolla :
www.arolla-bazar.ch , www.leshaudères.ch

Werner Thiels
Oud-leerling

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s