110606 – Londenreis 4de jaar uit het oogpunt van een enthousiasteling…

De titel zegt het al: deze tekst is volledig subjectief en ik spreek dan ook niet altijd voor de hele groep, ik leg jullie mijn eigen unieke visie op London voor. Dus als jij er later zelf naartoe gaat en je koestert niet dezelfde gevoelens als ik… dan is dat niet mijn schuld, ik waarschuw je al op voorhand. Deze tekst is namelijk geschreven door een 17-jarige die nog volop in de puberteit zit en nogal snel onder de indruk is van minuscule onnozelheden.
Het begon voor mij al in het begin van het schooljaar. Toen ik het nieuws te horen kreeg: “Mannekes, we gaan waarschijnlijk dit jaar op 2-daagse naar London,”  stond ik al drie weken stijf van de hyperactiviteit. London! Wat spannend! Wat gaan we daar allemaal zien? En wie? Misschien beroemde filmsterren. En oh Harrods! Daar wil ik zeker binnen! En St Paul’s! Dat moet ik zien. Oh, wat ben ik nieuwsgierig! Ik kan niet wachten!
En zo ging ik maar door en door en door. De eerste twee dagen waren mijn vriendinnen even enthousiast als ik, maar toen begon ik toch op hun zenuwen te werken dus schreeuwde en danste ik verder in mijn gedachten en liet zomin mogelijk naar buiten (wat niet altijd even succesvol was).
Jezelf baserende op het voorgaande kan je waarschijnlijk al wel raden dat ik tijdens de busreis onuitstaanbaar was. Dat weet ik wel… maar ik kon mezelf niet tegenhouden. Mijn vriendinnen hadden geluk dat mijn enthousiasme al LANG op voorhand was begonnen wat meebracht dat ik al een week niet had geslapen dus was ik maar een uurtje of twee onuitstaanbaar voor ik eindelijk ik slaap viel. Van de busreis herinner ik me niet veel meer aangezien ik het grootste deel van de reis knock-out lag. Maar ik weet wel dat ik niet als enige hyperactief was. Ik was ook niet de enige die nog nooit in London was geweest. Iedereen was nieuwsgierig en wou er zo snel mogelijk zijn om zolang mogelijk te kunnen genieten van dit spannende avontuur.
Toen we eindelijk aankwamen en uit de bus mochten, was het al snel duidelijk dat we niet meer in België waren. We moesten namelijk uitstappen in het midden van de weg. De deur van onze bus zat aan de verkeerde kant. Dat was de allereerste spannende gebeurtenis (maar ik vind natuurlijk alles spannend). Je denkt misschien: ach, ze overdrijft, maar het is inderdaad zo dat als je een fractie van een seconde te lang op de weg staat, de chauffeurs je gewoon omver rijden. In de twee dagen dat ik in Londen was, is het mij drie keer overkomen dat ik maar nét op tijd uit de weg was.
Eén fractie van een seconde later en ik was nu een hoopje moes geweest, maar dat haalde me niet uit mijn slechte humeur want het duurde nog geen twee seconden of ik had weer iets spannends of indrukwekkends gezien.
Onze eerste activiteit was Changing of the Guards bij Buckingham Palace, waar hoogstwaarschijnlijk veel te zien was geweest als er niet zo’n 400 mensen vóór mij hadden gestaan. Geen gezever. Het hele plein (en het was me een joekel van een plein zeg!) stond volgestampt met toeristen. Toeristen uit alle denkbare en ondenkbare landen. Ik had nog nooit zoveel verschillende nationaliteiten bij elkaar gezien. (“Goh wat spannend!”)
Misschien zou je het niet zeggen, maar een wissel van de wacht duurt lang… en dan bedoel ik écht ontzettend lang: ik denk dat ze zowat drie kwartier nodig hadden om de ene vent naar huis te sturen en een andere in de plaats te zetten. Natuurlijk is het allemaal traditioneel en ritueel enz., maar aangezien ik niets heb gezien was ik niet echt onder de indruk (verrassing!). Ik werd echter wel volledig in beslag genomen door de mensen rondom mij. Door de poorten van het paleis (de bovenste dertig centimeter waren nog zichtbaar). Door het plein, de lucht, de stoeptegels, álles wat ik zag… álles was geweldig. Maar vooral de mensen, de tientallen verschillende nationaliteiten, leeftijden, groottes, breedtes, kleuren,… Natuurlijk was ik door het dolle heen toen ik opeens een man op zijn knie zag gaan en de vrouw die voor hem stond begon te huilen van geluk. Staande ovatie van een geweldige menigte. Iedereen blij, weer een mooi koppeltje erbij.
Uiteindelijk was de hele wacht gewisseld en druppelde het volk weg in verschillende richtingen. Onze groep ging in de richting van St James’ Park, wat vlakbij lag en ook alweer ongelooflijk spannend was. We kregen daar even de tijd om rond te wandelen en onze boterhammetjes op te eten op het gras tussen de eekhoorntjes. Het park zat er vol mee, allemaal kleine, lieve, schattige eekhoorntjes. Voor de verandering was ik het minst enthousiast van de hele groep. Onze tuin zit er namelijk ook mee volgestouwd.


Waar iedereen wat minder blij mee was, waren de duiven. Je kent hoogstwaarschijnlijk Brussel of Antwerpen. Je weet hoeveel van die beesten er daar zitten en hoe ongelooflijk irritant die zijn. Wel doe het aantal maal 17 en daarmee de irritatiefactor maal 23… kun je het jezelf voorstellen?
Nee toch niet! Gelukkig is dit het enige minder leuke dat ik in London heb gezien (maar ik vind alles dan ook geweldig).
Van het park gingen we verder de stad in: we zagen Westminster Abbey waar Elizabeth I is gekroond, Houses of Parliament, Big Ben, Downing Street 10 en Whitehall.
Big Ben was kleiner dan ik had verwacht. Natuurlijk blijft het een gigant van een gebouw maar in de films leek hij altijd indrukwekkender (wat niet wegneemt dat ik volledig onder de indruk was). Aan Downing Street was niet veel te zien maar Whitehall was dan weer superspannend (wat had je dan verwacht?) de Changing of the Guards was daar ook veel interessanter omdat de ‘Guards’ allemaal op een paard zitten en natuurlijk omdat er geen 400 mensen voor mijn neus stonden.


Toen gingen we naar Trafalgar Square, de plaats waar ik dolgraag wou zijn: het was namelijk 17 maart, St Patrick’s Day, en ik had gehoord dat de nationale feestdag van de Ieren elk jaar uitbundig werd gevierd op het betreffende plein. Het was dan ook een teleurstelling toen ik zag dat er slechts vijf man en een paardenkop op het plein stond, met een groene hoed op en klavertjes (of Shamrocks) op de wangen geschilderd. Blijkbaar ging het grote feest pas laat in de avond door.
Op Trafalgar Square kregen we weer even vrij om te infiltreren in de Londense bevolking en te doen alsof we daar thuis waren, alsof we helemaal niet op een duffe schoolreis waren. Ik weet niet wat de rest ervan vond, maar ik vond mezelf op dat moment ongelooflijk ‘cool’. Met je vriendinnen wat rondscharrelen in de straten van London… Oh wat was dat toch weer spannend.
De volgende locatie was het volgende plein: Leicester Square. Spijtig genoeg was een groot deel ervan afgescheiden door zwarte panelen omdat ze aan het werken waren, maar voor de rest was alles nog steeds geweldig.
Volgende locatie, volgende plein: Piccadilly Circus. Aangezien dat niet echt dicht bij Leicester Square gelegen is, was er tussen de twee pleinen alweer een avontuur… : the Underground. En dat was niet enkel spannend voor mij, er waren belachelijk veel mensen die allemaal van hier naar daar moesten en kriskras door elkaar liepen, iedereen gehaast, iedereen doelbewust op pad. Nu ja… sta daar dan maar eens tussen. Niet weten waar je heen moet, constant uitkijken of je nog wel achter je leerkracht aanloopt of achter één of andere vent met dezelfde jas, je ticket kwijt, omver geduwd worden, in de weg staan, je vrienden kwijt,… was me dat een avontuurtje zeg. Gelukkig is iedereen op de juiste plaats aangekomen, zij het met wat vertraging.
Piccadilly Circus heb ik niet echt goed bekeken. We kregen weer vrij dus alle meisjes in een stormloop richting Aber Crombie &nd Fitch. Het duurde een halfuur voor we de winkel eindelijk hadden gevonden, en toen we daar aankwamen bleken we er al twee keer te zijn langsgelopen. Maar we waren er. Ikzelf had geen idee wat Aber Crombie was, maar ik was blij dat mijn vriendin me daarheen had gesleept. Het was niet echt een grote winkel, maar indrukwekkend was hij zeker. Grote dubbele deuren, mooie mannen in bloot bovenlijf die je verwelkomen, luide muziek die op je af komt waaien. Binnen was je opeens in een andere wereld: zowat 25 werknemers, allemaal modellen, die in de meest onverhullende kledij stonden te lachen en te dansen… Wauw. Achteraf was het natuurlijk duidelijk dat het allemaal wat overdreven was, maar op het moment zelf dacht ik echt dat ik de job van mijn leven had gevonden. Ik was niet de enige. Alle meisjes werden gek, niet alleen de winkel en het personeel was adembenemend, ook de kleding die ze er verkochten was te gek. Spijtig genoeg waren ook de prijzen adembenemend, in de negatieve zin dan.
Ik was vrij snel uitgekeken op de winkel (ten opzichte van de anderen) en kreeg honger. Het duurde wel nog even, maar uiteindelijk waren mijn vriendinnen ook uitgeshopt en gingen we eten zoeken. Oxford- en Regentstreet waren vlakbij: gigantische winkelstraten. Eten kon je er echter niet vinden, we hebben zowat drie kwartier rondgedoold tot we een klein zijstraatje insloegen en eindelijk een McDonald’s vonden.
Enfin, toen we weer verzamelden, gingen we op weg naar het hotel. Weer totale verrukking, grote kamers, fancy belichting, flatscreen, waterkoker,… spijtig dat we er maar één nacht in mochten vertoeven.
De laatste activiteit was een totale mislukking: London by night. Ik verwijt niemand iets, zeker niet de leerkrachten of de buschauffeur, want die hebben vreselijk hun best gedaan. Het concept was echt wel mooi en we hadden geweldige dingen kunnen zien, maar er waren verschrikkelijk veel wegenwerken aan de gang en het enige wat we hebben gezien is Tower Bridge. Natuurlijk was die geweldig, maar de rest van de tour was niet veel soeps. Het was al laat, iedereen was moe en weinig leerlingen waren geïnteresseerd, ik was heus niet de enige die in slaap viel.
De volgende morgen hadden veel leerlingen moeite met opstaan, wat zeer begrijpelijk is aangezien we vrij laat terug in het hotel waren. Ikzelf was maar net op tijd om de laatste croissant uit het rek te nemen. Van het Engels ontbijt heb ik bijna niet gegeten. Met respect voor de Engelsen, maar het zag er niet echt eetbaar uit, en zo vroeg in de ochtend al helemaal niet smakelijk. Bonen, worst, dingen die ik niet kon definiëren… nee dank je, ik heb me lekker volgepropt met cornflakes.
Eén van die lege pakjes heb ik bijgehouden, net als een leeg pakje chips (cheese and onion), het plan van The Underground, samen met mijn ticket, een folder van St Paul’s en een rekening van Harrods.
Die zitten nu in mijn plakboek waar ik nog regelmatig met heimwee in kijk.
Zodra iedereen uitgegeten was, moesten we onze bagage inpakken en die opbergen in de luggage room. Man, wat was dat een gedoe zeg. 120 leerlingen die van 6 verschillende verdiepingen allemaal naar het tweede verdiep moesten. En dan kwam daar nog bij dat liftensysteem niet wou meewerken. De trappen mochten we niet gebruiken, enkel in geval van nood (onze tijdnood werd daar niet bij gerekend). Het duurde dus even voor alles geregeld was, maar uiteindelijk konden we weer op pad.
We zijn een heel stuk langs de Thames gewandeld, die veel breder was dan ik had verwacht: wat is dat een hoop water, zeg. We wandelden richting Tate Modern, waar we even binnen mochten. Het museum was gigantisch en alles was er mooi: niet alleen de kunstwerken, ook de traphallen en de vloeren en… ik herhaal álles was er mooi.
Ik vond het spijtig dat we niet langer mochten blijven, maar het volgende avontuur was ook niet mis: Millennium Bridge. Ik weet het, ja, “ach da’s toch gewoon een brug gelijk ‘n andere”… Niet dus. Niet alleen begon ik te hyperventileren omdat ik op een Harry-Potter-en-de-halfbloed-prins-filmset stond, de brug maakte ook het meest amusante geluid als je erover wandelde, de structuur van de vloer was zo gemaakt dat die een ‘Zwiesh’-geluidje maakte elke keer je voet in contact kwam met de vloer. En ik was heus niet de enige die zijn favoriete liedjes aan het ‘Zwieshen’ was.
Aan de overkant stond St Paul’s op ons te wachten. Daar had ik naar uitgekeken, ik heb persoonlijk een zwak voor kerken en kathedralen, dus deze activiteit kon me onmogelijk tegenvallen. Ik heb gelijk gehad. Ik kan niet beschrijven wat ik ervan vond, zeg maar alle denkbare woorden die een positieve betekenis hebben. Achteraf schaamde ik me wel een beetje want ik ben er zeker van dat ik de hele tijd met mijn mond open heb gestaan.
We waren helemaal tot boven gegaan, en zelfs dat viel niet tegen, het uitzicht dat je er boven voor terugkreeg, was adembenemend en nog zoveel meer. Mijn fototoestel ontplofte zowat. Daarboven zijn we vrij lang gebleven, niemand kon er genoeg van krijgen, ondanks de regen. Nu ja, als ik ernaar terugkijk is het ook mogelijk dat ze er tegenop zagen om hélemaal terug naar beneden te gaan… Ach ja… ik kon er in ieder geval niet genoeg van krijgen.


Met spijt in het hart verliet ik de kathedraal na stiekem tegen de muren gefluisterd te hebben dat ik snel zou terugkomen. Maar die spijt was ik al snel kwijt toen ik te horen kreeg dat onze volgende stop Harrods was. HARRODS! YES!
Over Harrods ga ik niet veel zeggen, want eens ik erover begin, ga ik niet kunnen stoppen (die winkel is dan ook zó enorm groot). Het enige dat ik toch wel kwijt wil, is:
• Wauw
• Fantastisch groot/mooi/cool/duur/goedkoop/veel keuze/…
• Voor herhaling vatbaar
Moving on: Covent Garden.
Convent Garden was onze laatste activiteit voor die dag. We mochten er nog iets eten en voorraad inslaan voor op de bus. Ik ben met mijn vriendinnen toen naar de PizzaHut gegaan. We kregen redelijk snel een tafel aangewezen en de service was er goed, misschien een beetje te goed. Na lekker gegeten te hebben kwam onze vrolijke serveerster Martha ons de rekening brengen: ‘Service not included’. Blijkbaar kostte Martha ons zo’n 10 pond extra. Niets aan te doen natuurlijk, maar denk maar niet dat ik ooit nog een PizzaHut binnenga in London.
Het voorraad-inslaan-gebeuren ging iets minder vlot: er waren nergens supermarktjes of zo, dus uiteindelijk zaten we allemaal opgescheept met een doosje fruitsla voor 1.5 pond. Gelukkig had ik diezelfde morgen een massa cornflakes uit het hotel meegenomen, ruim genoeg voor mij en mijn vriendinnen.
Toen we voor de laatste keer de stoeptegels ‘goodbye’ hadden gekust (grapje hé), moesten we de bus weer op. De reis vlotte niet, het verkeer ging tergend langzaam. We hebben er 2 uur over gedaan (geen grapje) om London uit te geraken. Toen we in Folkstone aankwamen, hadden we al zowat 3 shuttles gemist, maar de leerkrachten konden met hun charmes nog een last-minute plaatsje versieren voor onze bus. Vanaf toen ging de reis een stuk vlotter en we waren maar anderhalf uur later dan gepland thuis.
Nu ga je waarschijnlijk verwachten dat ik in een hoekje heb zitten huilen omdat ik weer thuis was en het geweldige London achter mij had moeten laten, maar dat was allerminst het geval.
In augustus ga ik lekker terug!

Sam Vandeloo – 4E5

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s