130805 – Arolla-bergkamp 2013

We zitten heerlijk in het zonnetje op het terras van Café Lac Bleu. De leiding aan één tafel, de gasten allemaal samen aan een andere. Op tafel onder meer een Belgisch biertje; de sfeer is ontspannen. Het blonde aardappelmeisje ontbreekt dit jaar, maar het kader van dit hoog-Alpijnse dal is er niet minder mooi om. We kijken terug op een fantastisch bergkamp. Met enige opluchting ook want de tochten zijn niet van de poes geweest en ook in ons twaalfde jaar zijn we van ongelukken gespaard gebleven. Een combinatie van ervaring (terreinkennis), zelfdiscipline, conditie en een goede uitrusting liggen aan de basis; tel daarbij de voedzame en vooral lekkere maaltijden van onze keukenploeg  en je begrijpt het contentement van onze jonge Cohe-bende.

IMG_4356IMG_4481

Ha, het doet goed armen en benen te strekken, lui achterover te leunen en terug te kijken. Negen dagen geleden maakten we kennis met de eerste helling. We klommen vanuit het gezellige bergdorpje Arolla van 2000 m naar 2600 m op 2 uur tijd. De brug over de Borgne wordt na de calamiteiten van vorig jaar niet meer hersteld zodat we hogerop via een houten legerbrug de rivier moesten oversteken. Wie zijn eerste bergkamp meemaakte, vroeg zich misschien een beetje angstig af of hij het wel zou volhouden. Wat later op het helikopterplatform van Cabane de la Tsa, met zicht op de hele vallei, onderwezen de anciens de nieuwelingen waar het de volgende dagen naartoe zou gaan. ’s Anderendaags voorspelde het weer niks goeds. Traditioneel regent of sneeuwt het steevast op onze tocht naar Cabane des Aiguilles Rouges. Boven de herdershutjes van Pra Gra maakten we kennis met de eerste sneeuwvelden. Er lag overal nog bijzonder veel sneeuw dit jaar waardoor bepaalde doortochten van puinvelden eigenlijk makkelijker werden. Van op 2844 m daalden we dan zo’n 1000 m, een marteling voor sommige knieën, een zegen voor wie de zwaartekracht aan zijn kant had (sic).

IMG_4394

De volgende dagen werd het weer alsmaar beter. De tochten waren uitgebalanceerd, steeds hoger, maar met rustdag op dag 4 en zelfs een rit met de postbus op dag 6. Op dag 7, de conditie was intussen optimaal, vertrokken we zwaarbepakt op tweedaagse. In een eerste fase hesen we ons tot op Plan de Bertol (2664 m); pal boven ons lag Cabane de Bertol (3325 m) als een adelaarsnest op een rotspunt gebouwd. Bovendien sloeg het weer om en bij het inkoorden voor de beklimming moesten de regenjasjes aan. Zigzaggend trokken we door de sneeuw in 4 cordée’s naar boven, steeds hoger tot helemaal op de col. Hijgend van inspanning in de ijle lucht bleek dat de laatste 30 hoogtemeters  over steile ladders zonder leuningen tot aan de cabane zouden gaan. De treden voelden ijskoud aan omdat het intussen was gaan sneeuwen. Maar wat een sfeer nadien in de hut. En wat een prachtige vergezichten.  Toegegeven, de polenta-brei die we voorgeschoteld kregen, was eerder slap maagvulsel dan lekker maar boven op zo’n rots eet je gewoon alles.

Houten beddenbakken, gesnurk en geblaas van boven en van onder, de geur van bezwete kleren en lijven; na een gelukkig korte nacht en haastig ontbijt staan we iets na 6 uur ’s morgens op de gletsjer in te koorden. Het is al flink licht maar de zon verstopt zich achter wolkenslierten die vanuit Italië over het sneeuwlandschap kruipen. De cordées die voor ons vertrokken zijn, vormen nog slechts schaduwen en we haasten ons over het smalle sneeuwspoor om het zichtcontact niet helemaal te verliezen. Door de overvloedige sneeuwval van het voorjaar zijn de gletsjerspleten onzichtbaar en de sneeuwbruggen nog voldoende dik; we kunnen zonder gevaar de Mont Miné-gletsjer dwarsen en zigzaggend aan de ultieme klim beginnen. Rond half tien staan we naar eigen aanvoelen op het dak van de wereld. Achter het metalen ‘Gipfelkreuz’ van de Tête Blanche (3724 m) zijn Matternhorn, Dent d’Hérens, Dent Blanche en andere vierduizenders wel heel dichtbij. Dreigende wolkenformaties overal maar wij warmen ons op in de vroege ochtendzon en beseffen wat een voorrecht het is om hier te mogen staan. Deze wereld van blauw ijs en witte sneeuw, van crevasses en séracs is ons vandaag gunstig gezind omdat we respect tonen, maar kan op elk moment van luim veranderen en fataal toeslaan. Het is stil hierboven, geurloos en bijna kleurloos; en onwezenlijk mooi. Wanneer later tijdens de lange afdaling naar Arolla (1800 m dalen) geuren, kleuren en geluiden zich geleidelijk openbaren, ga je ook die weer anders appreciëren en verwelkomen. De rest van de afdaling verloopt erg gedisciplineerd en op wat schuivers op de steile sneeuwhellingen na bereiken we veilig onze thuisbasis.

IMG_4384

Het zit erop. Nog 8 km zachtjes bergop met zicht op de Pigne d’Arolla en de Mont Collon, koffers pakken en het heem kuisen; morgen zijn we weer thuis met niets dan mooie herinneringen. Adieu Arolla et peut-être au revoir.

Guido De Beucker
La Gouille, 10 juli 2013

P.S. Ik wens bij deze gelegenheid publiek mijn speciale dank uit te spreken aan alle huidige en vroegere medewerkers van het Arolla-bergkamp, aan alle anciens die ons met hun trouw beloond hebben,  aan de nieuwe deelnemers voor hun doorzettingsvermogen en hun goed humeur, aan alle deelnemers voor de hartelijke kampsfeer, aan de ouders en de directie voor het vertrouwen.

Advertenties

5 thoughts on “130805 – Arolla-bergkamp 2013

  1. Guido (en An en …)

    Nauwelijks thuis na een zomervakantie vol schitterende bergtochten (in de eveneens wondermooie Saas-vallei én aan de Italiaanse kant van de Matterhorn) en na een uitzonderlijke oriëntatieloopweek (in de noordelijke Apennijnen) heb ik tijd om te “proeven” van het jongste Arolla-kamp (zowel via je wandelblog als via deze site). Ik geniet van elke lettergreep en van elke “fotopixel” (of hoe noem je dat ?).
    Dank omdat je de “roots” van de hele Arolla-saga niet vergeet !
    De “changes” die je in je wandelblog vermeldt, waren overigens 20 j. geleden ook al duidelijk aanwezig (zeker m.b.t. de vakantie-ingesteldheid van de doorsnee-jongere). Dat jullie deze traditie dan toch hebt kunnen laten doorleven tot de dag dat COHE zelf onherroepelijk “terminaal” wordt, kan me alleen maar vervullen met grote dankbaarheid en bewondering voor jullie inzet en “blindelings” vertrouwen in dat fantastische COHE-publiek, dat toch echt wel (zonder racistisch te worden) iets “super” heeft dat niet evident is !
    Laten we het toegeven : het Alpenvirus is een levenslange besmetting, waarvan we hopelijk nooit zullen genezen !

    Hartelijke groeten,

    Bert en Hilde

  2. Guido, Ann, en de hele ploeg (Georges en Liliane, Gert, ….)
    Ik vertrek morgen nog op fietsvakantie met een tiental vrienden, maar wat is het heerlijk dit te lezen (incluis de reactie van Bert) ! Ik bewonder jullie enthousiasme !

  3. Wat is heel mijn Arollaverhaal lang geleden! Ik zit hier met een andere oud-leerling, hij iets minder oud dan ik, boekhouden – informatica herinneringen op te halen en zo op deze blog geraakt. Als ik het verslag van m. De Beucker lees, kan ik mijn marteltochten van toen perfect reconstrueren… Het was een hoogtepunt van mijn nacht! Ook blij om de reactie van m. Geudens en Hilde te lezen. Ik zal mij de tijgersprong richting rotsblok van m. Geudens nog lang herinneren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s